Kao što dječak, kad ga zgrabi nešto
probire plosnat kamen posred žala
i zamahom ga ruke baca vješto
da skok po skok se diže preko vala,

ja uvijek iste, već rabljene riječi
po glatkoj šaljem morskoj površini
da svakim skokom valu prkoseći
opišu ono što ih lebdjet čini.

Zavidan tako zgusnutosti teme,
iskazivosti njenoj, mogu samo,
dajući riječ joj, temi krzat tjeme

zvučnim oblutkom što gubi brzinu,
dok govor, tonuć u neznano kamo,
odsutnih mora prelijeva modrinu.

17. 7. 1981.